E-2: ویزای فاندری که با پول خودش ریسک می‌کند

E-2 ویزای موقت برای سرمایه‌گذاری است که در یک کسب‌وکار واقعی در آمریکا سرمایه‌ی قابل‌توجهی گذاشته و خودش آن را اداره می‌کند.

اولین سؤال ملیت است، نه پول. سرمایه‌گذار باید تبعه‌ی کشوری باشد که با آمریکا معاهده‌ی تجارت و دریانوردی دارد، و حداقل ۵۰ درصد کسب‌وکار باید در مالکیت اتباع همان کشور باشد. فهرست کشورها را وزارت خارجه‌ی آمریکا منتشر می‌کند. کانادا، بریتانیا، آلمان، فرانسه و ترکیه در این فهرست‌اند.

قانون عدد مشخصی تعیین نکرده است. سرمایه با هزینه‌ی کل راه‌اندازی یا خرید همان کسب‌وکار مقایسه می‌شود: برای کسب‌وکار ارزان، سهم بیشتری از هزینه‌ی کل باید سرمایه‌گذاری شده باشد، و برای کسب‌وکار گران، سهم کمتری کافی است.

هر عددی که به‌عنوان «حداقل E-2» می‌شنوید، تجربه‌ی یک وکیل است و نه قانون. چیزی که پرونده را می‌سازد، تناسب سرمایه با برنامه‌ی کسب‌وکار است.

E-2 مسیر مستقیم به گرین‌کارت ندارد و دارنده‌ی آن باید قصد خروج از آمریکا پس از پایان وضعیت را داشته باشد.

بسیاری از فاندرها با E-2 وارد می‌شوند و هم‌زمان پرونده‌ی EB-1A یا EB-2 NIW می‌سازند. این استراتژی رایج است، اما بی‌هزینه نیست. ثبت پتیشن گرین‌کارت به‌تنهایی دلیل رد E-2 نیست، اما در تمدید بعدی ویزا در کنسولگری، افسر باید قانع شود که قصد خروج هنوز وجود دارد، و این بعد از ثبت پتیشن سخت‌تر می‌شود. زمان‌بندی این دو را حتماً با وکیل تنظیم کنید.

با پاسپورت ایرانی E-2 ممکن نیست، و صدور ویزای غیرمهاجرتی برای اتباع ایران هم در حال حاضر متوقف است. اما ایرانی‌ای که شهروند کانادا شده، با پاسپورت کانادایی واجد شرایط E-2 است.

به همین دلیل برای بیشتر فاندرهایی که با ما کار می‌کنند، ترتیب واقع‌بینانه این است: اول کانادا، بعد شهروندی کانادا، و بعد آمریکا. دوتابعیتی‌ها باید پیش از هر اقدامی وضعیت هر دو پاسپورت را با وکیل آمریکایی بررسی کنند.